Dat tere hart

Ik denk dat ik ze niet te eten zou willen geven, de monitoren, begeleiders, de gekke meesters en de lieve jufjes die onze kinderen deze zomer al hebben opgevangen. Want themakampjes, inleefkampen, slaapkampen en alle andere opvanginitiatieven — you name it, onze meisjes waren erbij.

Vanmorgen kwamen er weer tien bij. Tien Kazou-monitoren die klaar stonden om mijn oudste dochter en haar vriendinnen mee te tronen naar hun Boerderijvakantie in het noordoosten van het land. Tien monitoren waarvan ik hoop dat ze deskundig zijn in het lijmen van tere hartjes.

Want hoewel het dus meestal goed gaat, de overhandiging van mijn bloedjes aan de monitoren, begeleiders, meesters en jufjes — kusje hier, knuffel daar, weg zijn ze — werd het vanochtend eventjes de hel. Erg gezellig was de parking van het sportcomplex niet vanwaar de Kazou-bus zou vertrekken; maar bovenal had mijn Oudste weer heel fel last van haar Grote Onbekendheidsangst. Dapper is ze genoeg, zelfstandig en alleen haar weg vinden, dat lukt ook. Maar nieuwe dingen doen, zonder ons, daarin is ze geen heldin. Haar lieve, bange piekerhoofd helpt op die afscheidsmomenten ook niet — om nog maar te zwijgen van dat tere hart van haar.

En dus … Om kwart voor tien vroeg ze zich luidop af waarom wij haar eigenlijk zo’n vreselijke dingen blijven aandoen, om tien voor tien kwamen de eerste tranen en om vijf voor tien brulde ze de parking bij elkaar. Na echt de allerallerallerallerlaatste knuffel, duwde ik ze met de moed der wanhoop in de armen van de juf met de blonde haren — hop hop de bus op, haar niet-betraande vriendinnen achterna.

Toen ik haar eindelijk zag zitten achter de gefumeerde ramen, veegde ze de tranen uit haar ogen weg, legde haar hoofd tegen de zetel en maakte een hartje met haar vingers naar mij. Recht naar dat tere hart van mij.

Ach ach … ik weet wel dat het goed komt. Dat haar vriendinnen voor haar zorgen, dat de moni’s haar doen lachen en dat de boerderijdieren zo naar haar kijken waardoor ze ons bestaan meteen vergeet.

En dΓ­e moni’s, denk ik dan, wel, die moni’s, daar maak ik met veel plezier heel lekker eten voor klaar.

6 Comments

  1. katrijnvandevelde

    Oh, zo moeilijk. Ik zou het zelf niet droog kunnen houden.
    Het blijft toch zo moeilijk om die 2 maanden te overbruggen. Mijn schoonzus vertelde gisteren dat haar kinderen vandaag naar het speelplein gingen. Wij gingen er dan al standaard van uit dat dat dan voor de ganse week was. Haar toch wel verraste/ verontwaardigde reactie ‘nee nee, alleen morgen’, deed bij mij weer even de gedachte oppoppen ‘wat doe ik mijn kindjes toch wel niet aan, om ze enkele weken aan een stuk dagelijks naar een kampje te sturen… Het wringt toch regelmatig wel eens…

    Like

    1. Trage Gazelle

      Maar jaaa, inderdaad: 2 maanden is toch heel heel lang!!?? Twee weken minder zou al een groot verschil zijn, denk ik dan. En mijn kinderen beginnen nu zelf al te zeggen dat ze hun vriendjes missen :-). Bij mij wringt het ook heel vaak. Mijn jongste was oververmoeid geraakt, puur door al die veranderingen de hele tijd. (en ok, omdat wij ze te laat in bed stoppen in de vakantie, dat ook ;-))

      Like

  2. anna b.

    Ik hoop van harte dat ze de tijd van haar leven beleeft. Zelf vond ik die kampen vreselijk. Ik moest van mijn ouders met CM mee terwijl ik het liefst thuis zat in een hoek met een boek. Toen heb ik me voorgenomen mijn kinderen alleen te laten gaan als ze daar zelf om vroegen. Ik was natuurlijk thuis als zij vakantie hadden en besef heel goed dat niet iedereen die luxe heeft.

    Like

    1. Trage Gazelle

      Ja, dat is het he: mijn oudste dochter zou ook liefst thuis zitten (weliswaar niet met een boek hehe) maar dat gaat gewoonweg niet omdat wij werken. Ik neem in de zomer altijd 3 weken verlof en dat vind ik al veel.
      Bij mijn dochter weet ik ook wel dat ze die kampen zelf niet vreselijk vind. Ik ben er oprecht van overtuigd dat ze nu al die tijd van haar leven aan het beleven is. Bij haar is het vooral die stap zetten, het nieuwe gaan ontdekken.
      En ik moet toegeven: ik vond vroeger op kamp vertrekken ook het rotste wat er was; ik weet dus hoe zij zich voelt en dan huil ik vanbinnen altijd een beetje mee … Niet fijn!!!

      Like

    1. Trage Gazelle

      Ja, dat is het! Ze verraste me compleet deze keer. Omdat ze al de hele zomer naar dit kamp had uitgekeken, omdat ze zo superflank vertrokken was bij haar scoutskamp en omdat ze tot 10 minuten voor vertrek echt goed gezind was … en dan ineens, toen de bus eraan kwam, het besef blijkbaar.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s