Ze is terug

Ze is terug! Ik kan je zeggen dat die week, nadat ik mijn oudste dochter in duizend tranen de kampbus opduwde, daar op dat mistroostige parkeerterrein, verschrikkelijk lang geduurd heeft.

Niet dat we stil gezeten hebben of ons verveeld hebben. Dat las je al in mijn vorige posts. Ik vond het heel erg zalig om eens veel en exclusieve tijd te hebben met mijn jongste. Ons laatste uurtje samen brachten we trouwens in de Ikea door, op zoek naar bakken en potten die niet voorradig waren. Dan maar naar buiten met veel gekleurde cactusjes en nog meer houten kleerhangers.

Vandaar ging het recht naar het lelijke parkeerterrein langs de ring van Brussel waar om 16u de bus uit Pulle zou aankomen, met onze hard gemiste Olivia erop. Weinig zijn de keren waarop ik zoooooo benieuwd ben geweest in mijn leven.

Want ook al kregen we deze keer wel kamppost, ik was er niet veel wijzer en geruster op geworden. Ik mis jullie heel hart schreef ze. En ja, ik kan dat dan zo heel poëtisch vinden he die hart / hard ;-).

Het kostte me een uur en een half om met de wagen van Ikea in Zaventem naar het parkeerterrein in Zellik te raken (21km, normaal gezien doe je daar een klein half uurtje over). Files rond Brussel en talloze kleinere ongelukken in die files zorgden bijna voor een hartfalen toen ik besefte dat ik te laat zou toekomen.

Gelukkig waren de mama’s van haar twee vriendinnen wel op tijd (die reden door Brussel) en konden zij haar opvangen. En mijn kleinste spruit, die lag ondertussen lekker te knorren op de achterbank.

Als bij wonder waren we nog net op tijd om de afsluitende kampdans mee te pikken. Nog wat taffelen met de vriendinnen, knuffels aan de leidsters en dan huiswaarts.

En jaaahaaaa … ik heb me een week lang voor niets ongerust gemaakt. Mijn dochter heeft alweer de week van haar leven beleefd. Ze heeft een geweldig topkamp gehad — knutselen met schapenwol, ponyritten, brood en koekjes gebakken, dieren verzorgd, stallen uitgemest en appel-aardbeiconfituur gemaakt. En de fuif. Zelfs al heeft ze ons super hard gemist (ze heeft 5 keer geweend, meestal in haar slaapzak ’s avonds en één keer tijdens een spelletje), ze zou toch zo opnieuw vertrekken.

’s Avonds aan tafel eten we haar lievelingseten – wraps – en ben ik de meest contente mama in de wereld. Zo blij om weer met vier te zijn, zo blij dat ik haar toch weer die duw op de bus heb gegeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s